Rangin
Rangin
Rangin
Rangin

تحت نـظـر حیـدر اخـتر

 

استفاده از مطالب  رنگین با ذکر ماخذ آزاد است

محمد عارف  عباسی

وحدت ملی و همبسته گی

ای فرزندان غیور و نامور کوه پایه های پرهیبت و حماسه ساز تأریخ، ای دلیر مردان هزاره، تاجک، پشتون، ازبک، ترکمن نورستانی و بلوچ که همه در آزمون های گوناگون پیروز و سربلند برآمدید!

من منادی ام که از بستر مریضی با درد و سوز و گداز می گویم که من به شهامت، شجاعت، خرد و فراست شما ایمان دارم، و یقین کامل دارم که نیروی خلاقۀ ملی شما مثل هر ملت جهان توان مندی تغییر بهبود حال داشته و ممثل واقعی حاکمیت ملی و رهایی از جمیع اسارت ها است.

این ندای من شعار نیست، هورا نیست و نعرۀ تکبیرهم نیست بلکه فریاد قلب افگاریست که با تمام بیچارگی شاهد فروپاشی سقفی ام که نیاکان ما به قیمت خون های پاک خود آن را اعمار و افتخار آزادگی به آن بخشیدند. و من و تو به نام ملت افغان در زیر آن تا حال به افتخار و سربلندی زیستیم.

ندای من توأم به تضرع برخاستن، شکستن، ریختن، ویرانی و قتل و قتال نیست، که همه را تجربه کردیم، ندای من قیام و به پا خیزی است بر بنیاد وحدت ملی و هم بستگی صادقانه و بی شایبه که فراموش کردن خود به خاطر افغانستان عزیز باشد.

خرد و فراست، تعقل و دانش باید انگیزه های مقدم این تحرک باشد. مگذار که دشمنان، نفاق و شقاق و متلاشی شدن خانۀ مشترک ترا جشن گیرند و سگان پروردۀ دم درب شان از این حال اسفناک برای بقای قدرت خود بهره برداری نمایند و لو که از قوم خودت باشد.

من برایت می گویم که وطن به سوی تباهی و نابودی قهقرایی روان است. این صلح پالی و بحث های این جا و آن جا دام های تزویری بیش نیست و بر حلقه های زنجیر اسارت دور گردن من و تو می افزاید.

برخیز و بیدار شو و چشمانت با دستان تعقل بمال و روشنی واقعیت ها بنگر.

والله که هیچ خارجی مسلمان و غیر مسلمان در فکر رهایی تو از این منجلاب باشد. تو استی و فقط تو استی، ای دختر و پسر افغان که توان درهم شکستن این طلسم ننگین اسارت داری.

از خواب غفلت برخیز و راه آزاده گان خردمند پیشه کن و بی تفاوتی را کنار بزن ودر حلقۀ کثیف تفرقه ها که دسایس دشمنان است مه پیوند و وطنت نجات ده.

این است ندای کهن سال عاشق دل سوختۀ وطن از بستر ناجوری.

..........................................

محمد عارف منصوری

 

چرا از گذشته عبرت  نمى گيريم ؟

 

سقوط حكومت داكتر نجيب، از اقدام قومگرايانه و تعصب آلودى آغاز شد كه بقول فريد مزدك از اعضاى رهبرى حزب وطن، نجيب مى خواست يك جنرال پشتون را روى سينه اقوام غير پشتون بنشاند و توسط جمعه اسك، شمال را كه آبستن بحران بود، مهار كند. اما علاوه بر آن كه مهار نشد. وخامت روزافزون وضعيت، منجر به سقوط رژيم و برچيده شدن حاكميت چهارده ساله چپ در افغانستان گرديد.

حالا نيز اشرف غنى احمدزى، سلاله نجيب احمدزى، يكى ديگر از هم قبيله هايش را بنام جنرال ولى احمدزى قوماندان قول اردوى ٢٠٩ شاهين در شمال تؤظيف نموده تا زهر چشمى باشد به سه محورقدرت محلى يعنى جنرال عبدالرشيد دوستم، استاد عطاء محمد نور و حاجى محمد محقق كه هر يكى از نفوذ گسترده ىدرشمال برخوردارند.

بى ترديد اين گونه اقدامات قومگرايانه، آن هم در آستانه خروج احتمالى سربازان خارجى و ورود احتمالى طالبان در ساختار قدرت كه امكان بروز مجدد تقابل هاى قومى و استخوان شكنى هاى دهه نود را بعيد نمى نماياند، نه تنها به ضرر حاكميت نيمبند و فاقد مشروعيت ارگ است بلكه هرگز با منافع و مصالح كل افغانستان مطابقت ندارد.

شايد غنى چنين محاسبه نموده باشد كه جنرال دوستم مهره ى منزوى صحنه سياسى افغانستان است كه ديگر توان مانور هاى قبلى را ندارد و خطرى از ناحيه وى متصور نيست. اما تاريخ نشان داده كه بزرگترين بحرانات سياسى و اجتماعى از جرقه ى حوادث كوچكى مشتعل گرديده.

همان طور كه زوال حكومت كمونيستى از اختلاف درون حزبى و سركشى و بغاوت جنرال مومن اندرابى كه خود عضو حزب وطن بود، آغاز و دامنه ى آن با مخالفت هاى ديگران وسعت پيدا كرد تا منجر به دو پارچگى رهبرى حزب و دولت و فروپاشى كامل آن شد.

نمي دانم چرا سياستمردان بى درايت و بى كفايت افغانستان هيچ گاهى از گذر زمان و وقايع تلخ آن نمى آموزند و عبرت نمى گيرند.

..........................................

نصیر مهرین

مژدۀ دیگر به

علاقمندان تاریخ

کتاب "چهرۀ پنهان امیر دوست محمد خان در صفحۀ تاریخ"، تألیف مؤرخ سختکوش و پرتلاش، جناب کریم پیکار پامیر ارجمند، انتشار یافته است.

این کتاب را که درواقع گام پیشرونده تر و تکمیلی کتاب "امیران دست نشانده در افغانستان" میتوان ارزیابی نمود، با درمیان نهادن و طرف توجه قرار دادن دوست محمد خان، به نیاز تاریخنگاری دقیقتر ومشخص تر نیز پاسخدۀ در خور اعتنا، محل ستایش و مراجعه است. کاری که مطالعه کننده گان تاریخ و به ویژه آنانی را که میخواهند امیر دوست محمد خان را نه از روی آن تاریخ سرکاری وکسالت آور وجعل آمیز، بلکه بربنیاد مدارک واسناد موثق چنانکه بوده است، بشناسند، کمک شایانی می نماید.

جناب کریم پیکار پامیر در مقدمۀ این کتاب، نخست برداشت های دقیق از آموزش دهی های غلط تاریخ را، با رویکرد انتقادی نشان میدهد. از تدریس آن "تاریخی" می گوید که برای آموزگار و شاگرد، نه سخنی ار تاریخ داشت و نه کمکی برای فهم تاریخ می نمود. این برداشت همراه با دلسوزی برای تاریخ واقعی ونشان دادن نمونه های آن، امروز برای آن انسانهای جوان وپیر که تشنۀ آگاهی از تاریخ واقعی استند، سخنی است دلنشین و گامی است در راستای زدودن جعل وتحریف دیرپای.

مؤرخ گرامی، برای تبیین موضوع، کتاب را طی نه (۹) فصل انسجام بخشیده است.

اینجانب که نظر به پارۀ مشغولیت های دیگر، مطالعۀ کتاب را روز های پسین به پایان رسانیدم و از تۀ دل برای دوست گرامی و این فراووردۀ قلمی- پژوهشی ایشان، تحسین ها فرستاده ام، آرزو دارم هموطنان این کتاب ۱۵۰ صفحه یی را بخوانند و از آن چهرۀ پنهان نگهداشته شدۀ امیر دوست محمد خان آگاهی حاصل نمایند. امیری که نماد دست نشانده گی و ستمگری ها و حیله گری های بسیار بود و پیروان او نیز مصیبت های فزاینده یی را بر مردم افغانستان تحمیل نموده اند.

قلم جناب کریم پیکار پامیر را همواره صفاترو درخشنده تر میخواهم.

 این کتاب از سوی انجمن دانش نشر شده است.

..........................................

 حسین مهدوی

ملیشه های غنی از چه کسی انتقام می گیرند؟

ما می دانیم که گروه های مسلح غیر مسئول ، مسئول بسیاری از شکنجه ها، قتل ها و ویرانی های کشور است. این گروه ها برای رسیدن به اهداف شان به بسیاری از ارزش های انسانی و مدنی پشت پا زده اند. اما زمانی که حکومت دقیقا مانند همین گروه ها رفتار می کند و درست مثل گروه های غیر مسئول، دست به شکنجه و کشتار مردم می زند، نام آن را باید فاجعه قانون و مسلخ مدنیت نهاد. ملیشه های غنی به بهانه ی تعمیم و گسترش حوزه ی اقتدار قانون و تعمیم نظم عامه بسی بیشتر از ملیشه های بدنام تاریخ کشور به شکنجه و کشتار سربازان قیصاری پرداختند. به گزارش بی بی سی حتی چند نفر غیر نظامی نیز پیش از مرگ آن قدر توسط ملیشه های بد نام غنی شکنجه شده اند که صورت شان قابل شناسایی نیست. به راستی چه کسی پشت این کشتار کور و شکنجه ی قرون وسطایی قرار دارد؟ آیا کسانی از وابستگی های قومی این مردم نفرت دارند و می خواهند بدین وسیله خشم شان را فروکش کنند؟ و یا این که مشکل شخصی با تک تک این کشته شدگان دارند؟

هرچه باشد، ملیشه های آدم کش غنی بیرحم تر و درنده خو تر از دیگر ملیشه های بی رحم این سرزمین اند. زور ملیشه های غنی به طالب و داعش نمی رسد، تنها می توانند دست کسانی را که علیه طالب و داعش جنگیده اند بسته و با شکنجه های قرون وسطایی به قتل برسانند.

..........................................

الحاج اسرار خواجه  محاسن سفید

پیشنهاد به کمیسیون محترم انتخابات افغانستان

افغانستان کشور اسلامی از زمان نبوغ اسلام در جوامع اسلامی موضوعات حقوقی و جزائی و انتقال اموال منقول و غیر منقول و غیره در محاکم شرعی در چوکات اصول شرعیت اسلامی صورت گرفته و میگیرد .

مردم رنج کشیده افغانستان در طول تاریخ تحلیف های زمامداران کشور را تجربه نموده -اند زمانی که به قدرت رسیده اند اعمال شان چیزی دیگری بوده از جانبی در شرایط کنونی احزاب و جریانات سیاسی نا متجانس و عاطفی زبانی و قومی و غیره بدون این که عقلانی باندیشند صفوف شان کم سواد و بیسواد فاقد شعور سیاسی و ساختار دولت را  به شرکت سهامی تبدیل نموده اند و ائتلاف های احزاب بدون برنامه همگانی موقت و زمان بر ، خلاصه چنین دولت داری یک تعداد محدود اشخاص جاه طلب را به قدرت و ثروت رسانیده که نتیجه آن فقر ، بیکاری ، مهاجرت و  جوانان را معتاد به مواد مخدر و مردم را به خون آغوشته که اکثراً آگاهانه صورت گرفته که محکوم عامه مردم و وجدان خود اند .

اینجانب منحیث یک شهروند و محاسن سفید  در صورتی که کمیسیون محترم انتخابات واقعاً مستقل باشند به ارتباط پذیرش کاندیدان در عموم نهادهای انتخاباتی پیشنهاد ذیل را بعرض می رسانم .

۱- عموم کاندیدان محترم خط مش و برنامه خویش را با تحصیلات و تجارب کاری شان ثبت وثیقه شرعی درمحاکم مربوط محل خویش نمایند .

۲- دارایی مالی و جایداد شخصی فامیل اش درج وثیقه گردد .

۳- کاندید محترم تعهد بسپارد افتخار خدمتگذاری به مردم را عقلانی در پرتو علم و خرد بدون بادیگارد انجام می دهد .

۴- کاندیدان محترم می توانند فوتو کاپی وثیقه شرعی را که روشن و خوانا باشد در محلات که لازم دانند نصب نمایند با تنظیم چنین اسناد می توانند هر قدر پول مصرف نمایند مجاز باشند با پیشنهادیه فوق در کمیسیون محترم انتخابات از اتحادیه حقوق دانان کشور و استادان محترم دانشگاه ها و نخبگان و اتحادیه ژورنالیستان و جامعه مدنی توقوع می رود که در اصلاح پیشنهاد بهتر و خوبتر نظری داشته باشند از طریق وسائل لازم ابراز نظر نمایند یگانه منظور این قلم افغانستان عزیز دارای پارلمان مردم سالار تا نظام پارلمانی را تمثیل در پرتو ارزش های موازین اسلامی نهاد های عدلی و قضایی در حاکمیت قانون و دفاع از حقوق عامه دست باز داشته باشند . مولانا بزرگ بلخ فرموده ،

بی ز تقلیدی نظر را پیشه کن 

    هم به رای عقل خود اندیشه کن .

تاریخ - ۱۳ حوت ۱۳۹۶ 

................................................................. 

میرحسین مهدوی

حزب وطن یا سوسیال انتحاریون دموکرات

عده ای از هواداران حزب وطن ( حزب دموکراتیک خلق افغانستان) اعلام کرده اند که فعالیت های این حزب را از سر می گیرند. در میان اینهمه هوادار کاش یک نفر وجدان دار هم پیدا می شد تا از خلق و وطن بشرمد و جنازه ی این حزب لعنتی را از زباله دان تاریخ بیرون نیاورد.

حزب دموکراتیک خلق با کودتا و کشتار بنیاد نهاده شد. این حزب نه تنها با کشتار اعضای خانواده ی داوود خان، کارش را با کشتار جمعی شروع کرد، بلکه هر لحظه از تاریخ این حزب سرشار از قتل و کشتار جمعی است. شعار این حزبِ سیاه عدالت و دموکراسی بود اما عملا جنایت های دوره ی داوود جلاد را ضرب در هزار کرد. اگر نظام استبدادی داوود یک نفر را بی حساب و کتاب می برد و زیر شکنجه های قرون وسطایی می کشت، حزب مثلا دموکراتیک و مثلا خلق افغانستان هزار هزار نفر را بی حساب و بی کتاب در سیاه چال های دموکراتیک خود زیر غیر انسانی ترین شکنجه های تاریخ بشریت به قتل می رساند. لیست پنج هزار شهید بی مزار یکی از این نمونه هاست.

شباهت های عجیبی بین طالبان و حزب وطن ( دموکراتیک مثلا خلق ) وجود دارد. یکی به نام خدا جنایت می کند و دیگری به نام خلق اما دلیل اصلی کشتار و جنایت هر دو جناح در واقع نه خدا یا خلق بلکه تصاحب یک جانبه ی قدرت و زر اندوزی است.

طالبان به خاطر رسیدن به اهداف سیاسی و اقتصادی شان آدم های اتوماتیک تربیت کرده اند تا آنها را همانند بمب های کور و بی زبان منفجر کنند. حزب دموکراتیک مثلا خلق نیز با انفجار پی در پی عدالت، برابری، آزادی و دموکراسی، همه ی ارزش ها و آرمان های ملی مان را به خاطر جهالت و جاه طلبی شان منفجر کردند.

حزب خلق بنیانگذار کشتار جمعی و مسئول درجه یک همه ی جنایت ها در تاریخ معاصر کشور است. کشتار بی رویه ی این حزب و اقدام پی در پی به نسل کشی مردم بی گناه باعث به وجود آمدن جنایت های جهادی و سیستم کشتار جعی طالبان گردید.

از میان این همه هوادار، کاش فقط یک نفر وجدان دار هم پیدا می شد تا جنازه ی متعفن این حزب و رهبران جنایت پیشه ی آن را از زباله دانی تاریخ بیرون نیاورد و از خلق و وطن بشرمد اما.... 

..........................................

نصیر مهرین

چهره ی کمک و برادری

با تروریست ها عیانتر می شود

از قراین لشکر کشی هایی حکومت پاکستان که از دوماه به این سو علیه طالبان پاکستانی در پیش گرفته است، از دیدارهای ابلاغ نشده ی مقامات پاکستان و افغانستان، هجوم بخش وسیعی از تروریست ها از وزیرستان به سوی افغانستان، عیانترشدن آرزوهای جفا آمیز وضد مردمی رئیس جمهورکرزی ،که برای بازگشت طالبان دارد ( نه وفا به عهد وسوگند به قانون اساسی و نظامی که در رأس آن قرارگرفت) ، فرستادن پیام های علنی برای گروه جنایتکاری که هر روز دهشت و وحشت می آفریند، مانع شدن سهمگیری سلاح ثقیل علیه عملیات جمعی تروریست ها، آزاد نمودن تروریست ها از زندان ها وانکار از نقش تروریستی دگر باره ی آن ها، همه وهمه، از ایجاد فضایی حاکی است که کرزی و گروه ارگ نشین وی در واپسین ایام نکبت بارحکومت خویش ، خدمت به تروریسم را عیانتر می نمایند.

سوکمندانه نبود جنبش گسترده ومؤثر ضدتروریستی، که در برابر چنین خیانتی ایجاد مانع کند، فریبکاری قدرت های بزرگ و دروغ بودن مبارزه ی ضد تروریسمی که مردمان رنجدیده ی جوامع مانند افغانستان را تهدید می کند، دیدارها وعهد وپیمان هایی که در خفا با تروریست ها می بندند، همنوایی بیشتر وعمیق تر قدرت خواهان متقلب با تروریست ها و موجودیت اشخاص ونهاد های شبیه طالبان در جامعه؛ فضای پرمخاطره تری را در چشم انداز قرار می دهد. فضایی که می گوید: زندگی زنان ومردان، کودکان وشاگردان مکاتب ودانشگاهیان، مدافعین آزادی بیان، مدنی اندیشان، مدافعین رعایت کرامت انسانی، ومخالف اعمال اپارتاید اجتماعی وجنسی وملیون ها انسانی را که چند دهه است بار رنج و درد را بر شانه دارند، بازگشت وحشت آمیز ترین دست پرورده گان بن لادنی تهدید می کند.

سخنانی را که دیروزحامد کرزی بر زبان آورد، بوی عیانترشدن خدمت به طالبان و رشد خطری را می دهد. حامد کرزی با وجود جنایت های که طالبان انجام داده است، وهر روز سیر فزاینده یافته، به برادری محکم تر با آن ها اصرار ورزید. در کمال دیده درایی نقش تروریست هایی را که از زندان ها آزاد کرده بود، انکار کرد.

 

جدی گرفتن این خطر ومقابله با آن، مستلزم گسست از بی تفاوتی ،هماهنگی تحرکات پراگنده، سمت وسو یافتن فعال وهماهنگ آن علیه جهالت اندیشی هایی است که از دل خویش، تبهکاری ونابودی انسان و آرزو های انسانی را باز تولید می کند.

..........................................

محمداکرم اندیشمند

  گروه های تکفیرگرا وستیزه جو

ظهور گروه های تکفیر گرا و ستیزه جو از نام و آدرس اسلام و جهاد مانند گروه های داعش، القاعده، طالبان، بوکو حرام و ..... از زوایۀ دینی و آیدئولوژیک، به فهم، باور و قرائت آن ها از اسلام و به خصوص از آموزه ها و احکام اسلام در مورد جهاد بر می گردد.

این گروه ها در معرفت دینی و اسلامی خویش تنها به قرائت سَلَفی، یعنی قرائتی مبتنی بر قرآن و حدیث و سنت دوران حیات پیامبر(ص) و اصحاب، اهمیت و اعتبار می دهند و هر گونه برداشت، تفسیر و قرائتِ غیر از این را نادرست و باطل تلقی می کنند. آن ها با این قرائت نه تنها به ظواهر آیات و احادیث پیامبر توجه می کنند و در صدد تطبیق و اجرای برداشت و دریافت خود از این معنای ظاهری آیات به عنوان حقیقت دین و شریعت می شوند و آن را حقیقت مطلق اسلام میدانند، بلکه از لحاظ زمانی و مکانی و اجتماعی خود را در همانزمان و مکان و جامعۀ حیات پیامبر قرار می دهند و دنیا را به مدینۀ پیامبر و به جامعۀ نامسلمان و مشرکین بیرون از آن تبدیل می کنند. این گروه ها نه به آرای مذاهب اسلامی و امامان این مذاهب در مورد تفسیر و استنباط احکام و معرفت دینی توجه دارند و نه به شان نزول آیات و شرایط خاص زمانی و مکانی دوران پیامبر و صدر اسلام اعتنا و التفاتی نشان می دهند. آن ها با این احساس و این باور در صدد آن هستند تا جهاد را با نامسلمانان و کفار و مشرکین همچون جهاد دوران پیامبر و عهد صحابه انجام دهند و به زعم خود شان اسلام دوران مدینه و سلف صالحین را بی کم و کاست محقق کنند تا مسلمانان به همان دوران عظمت و اقتدار مورد نظر آن ها برگردند.

وقتی به عمق وحشت و فاجعه در برداشت و قرائت این گروه های افراطی تکفیر گرا و ستیزه جو از اسلام پی می بریم که آنها با این قرائت در واقع جهان امروز را به دو مکان و شهر مدینۀ پیامبر یعنی مکان و جغرافیای حضور خودشان و شهر مکه یعنی مکان حیات اقامت مشرکین مکه تقسیم می کنند و آنگاه خود را مکلف به تطبیق و اجرای حکم آیاتی چون: فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ می بینند و می دانند.

گروه های تکفیر گرا و ستیزه جوی خون ریز با نام جهاد و اسلام بر مبنای باور و قرائت خودشان از اسلام و جهاد، حتی مسلمانی جوامع و کشورهای اسلامی و مسلمان را نمی پذیرند و این جوامع و کشور های مسلمان را نیز مشمول جهاد مورد باور و تلقی خود می پندارند؛ هر چند که به صورت علنی این ادعا را مطرح نمی کنند، اما در عمل به این باور و برداشت پابندی نشان می دهند. نکتۀ شگفت آور و ترسناک این فهم، باور و قرائت این است که گروه های تکفیر گرای ستیزه جوی خون ریز که خود را جهادگر معرفی می کنند، نه به تفاوت مکانی و جغرافیایی دوران پیامبر(ص) و صحابه با جغرافیای امروز توجه می کنند و نه فاصله و گذشت زمانی این دوران را که در حدود یک و نیم هزار سال را در بر می گیرد، مد نظر قرار می دهند. به این معنی که آن ها انتشار اسلام را در این فاصلۀ دور زمانی در سرزمین های مختلف و مسلمانی جوامع و کشور های مختلف دنیا را در طول این سده ها، ناقص و پر از تحریف و ضلالت می دانند و در صدد آن هستند تا با به زعم و برداشت خود جهادی همچون جهاد عصر پیامبر و اصحابش به گمراهی و شرک مسلمانان جهان پایان دهند و دنیای کفر و نامسلمان را هم با جهاد خود وادار به پذیرش اسلام سازند.

برداشت و قرائت داعش و گروه های تکفیر گرا و ستیزه جوی اسلامی از اسلام و قرآن نوعی از برداشت و قرائت دینی محسوب می شود، اما برداشت نادرست و قرائت خطر ناک و غیر واقعی است. این قرائت، اسلام را دین خصومت و جنگ معرفی می کند و پیامی جز خون و ویرانی برای بشریت و مسلمانان ندارد.

..........................................

محمد حیدر اختر

کودتای ننگین هفت ثور

 به روز پنجشنبه هفتم ثور ( 1357)، خلقی ها وپرچمی ها علیه حکومت محمد داود خان کودتا کردند. آمادگی کودتا را از وقتی گرفته بودند که داودخان از تکیۀ بیشتر به اتحاد شوروی خود را کنار کشید وبا کشورهای عربی و ایران و روابط اقتصادی را روی دست گرفت. معلوم بود که امریکا هم خوش بود. قتل میر اکبر خیبر، مراسم دفن او وسخنرانی های سیاسی سبب شد که داود خان امر توقیف تعدادی از رهبران خلق وپرچم را بدهد. در آن وقت به خواهش شوروی و ضرورت کودتا هر دو جناح وابسته به شوروی وحد ت کرده بودند.

بلی آن ها کودتا کردند. از همان روز فجایع، جنایات ومردم آزاری تمام افغانستان را فرا گرفت. ملیون ها انسان آسیب دیدند. در اول وبرای چند ماه هر دو جناح در شکنجه واعدام ده ها هزار انسان سهم مشترک داشتند. بعدا خلقی های بی سواد، به همکاری دستگاهٔ جاسوسی " اکسا" تعداد زیادی را زندانی و یا به قتل رسانیدند. پرچمی ها از جنایات مشترک خودشان با خلقی ها چیزی نمی گویند. پرچمی ها که لفاظ وحیله گر تر ومنافقتر ازخلقی ها استند، جنایات زمان حکومت مشترک را به حفیظ الله امین ( خونخوار جاهل ) ارتباط می دهند. ولی وقتی که خودشان به وسیلۀ تجاوز شوروی قدرت را گرفتند، خاد دستگاه شکنجه وجاسوسی را به جای اکسا به کار انداختند. در وقت حکومت پرچمی ها خلقی های جنایتکار هم مشارکت داشتند. غیر از چند نفر آن ها . دروقت پرچمی ها چیزی که بسیارتر دامنه یافت، همان جنگ وبمبارد قوای شوروی و افغانستانی بود . قصبات ودهات ، شهرها ویران گردیدند. مهاجرت بیشتر شد. ملیون ها انسان سرگردان شدند.

بلی، کودتای سیاه روز هفتم ثور، یک فاجعه بود. مگر فاجعه آفرین ها که تعدادی با بدنامی مرده ویا کشته شده اند، تعدادی از آن ها با بی حیایی ، با پر رویی به لجبازی پرداخته حاضر نمی شوند که جنایات خود را قبول کنند. این عدم قبولی معلوم می کند که جهالت وو خونریزی های زیادی را مرتکب شده اند.

کار دیگر جانیان قاتل و وطنفروش خلقی – پرچمی، این است که دورۀ بعد از سقوط  خود را از قدرت یا دوره حکومت جنگی مجاهدین را به رخ می کشند. وبه گفتۀ مردم " غت مغتولی " می کنند. هرکس که از تأثیر جنگ های مجاهدین انکار کند، دل خلق خدا را آزار می دهد که آزار دیده اند. مگر جنگ های مجاهدین قبلی جنایات، وطنفروشی خلقی پرچمی را  به هیچ صورت پت وپنهان ویا توجیه نمی کند. هرکدام آن ها تقصیر ومسوولیت خود را به گردن دارند. واین هم قابل تذکر است که جنرال های قاتل عضو "کی جی بی" وعضو خلق وپرچم، در جنگ های ویرانگر مجاهدین وبربریت زمان طالبان،هم مشارکت داشتند.

پیام ما در این روز به مردم شریف ما، ،به اولادها و نواسه های جنایتکاران خلقی وپرچمی این است که آن ها را خوب وخوبتر بشناسند. آن ها را محکوم کنند. آن ها باید محاکمه شوند. وقتی گروه خادیست از فیس بوک وانترنیت وخارج نشینی استفاده می کند و به دفاع دوران وحشت می پردازد، ویا رئیس جنایتکاران خاد، داکتر نجیب را ستایش وتوصیف می کند، در زخم های مردم مظلوم، به بیوه های آن دوران، به مادران داغدیده وبه یتیم ها نمک پاشیده وتوهین می کنند.

در این روز به خانواده های محترمی که شهید داده اند و ستم کشیده اند، همدردی خود را ابراز داشته  وبه روح شهدای پاک درود می فرستیم . هزاران نفرین به جانیان خلقی و پرچمی و خادیست ها.

...........................................

محمد حیدر اختر

 

اندوه سرِاندوه،

از کودتای ثور تا

ریاست اشرف غنی

 

 بازهم ما  در آستانه سالروز کوتای منحوس هفتم ثور قرار داریم . همان روز شوم و نامیمونی، که درکشورعزیزما  ثمره اش جز بگیرو ببند وبکش  چیزی دیگری نبود . به همان سلسله شرایط تا امروز  برای مردم افغانستان اندوه بار و خونین بوده است . گلیم  غم واندوه از خانه های مردم چیده نشده ، هنوز اشک در چشمان مردمانی که عزیزان شانرا از دست داده اند، خشک نمی شود که مصیبت دیگری،  دریکی از گوشه های کشور به وقوع می پیوندد .

 هنوز مردم ما واقعه المناک  بلخ باستانی و بدخشان را فراموش نکرده بودند، که در هفته گذشته واقعه دلخراشی در ولایت ننگرهار به وقوع  پیوست . بازهم تروریستان حرفوی وقسم خورده،  مصیبت دیگری را برمردم ما روا داشتند، که تعداد زیادی را به شهادت رسانیده و هم زخمی های بی شماری را به کجا گذاشت .

حکومت متقلب افغانستان ، در مقابل این همه جنایات، مانند گذشته ها اعمال  ضد انسانی،  تروریستان را تقبیح کرد، ولی اشرف غنی رئیس جمهوری غیر قانونی افغانستان  اظهار داشت که این عمل انتحاری را مخالفین سیاسی اش یعنی طالبان اجرا نکرده، بلکه توسط  گروه داعش  صورت گرفته است . درحالی که هیچ گونه تفاوتی دربین اعمال تروریستی و غیر انسانی  طالبان و داعش دیده نمی شود. اگربه گفته اشرف غنی، طالبان درواقعۀ انتحاری جلال آباد دست نداشتند ولی در واقعه بدخشان وسربریدن انسان های بی گناه که در دفاع از وطن شان، کمر بسته بودند دست داشتند،خود طالبان مسوولیت این عمل شنیع  را به افتخار پذیرفتند .  پس فرق درکجاست ؟

برای جنایت کاران وتروریستان، هیچ گونه تفاوتی ندارد ، که مربوط به کدام سازمان و گروهی باشند، هر سازمان و گروهی که بیشتر برای شان پول داد، به همان دسته می پیوندند . کاملا روشن وهویداست، که تروریستان ، بیرق سفید طالبان را پائین می آورند وبیرق سیاه داعش را بر بالای سرخود می آویزند. یعنی دیروز به نام طالبان به امر "آی اس آی" پاکستان از کشتن  مردمان بی گناه دریغ نمی کردند وامروز به هدایت  به اصطلاح دولت اسلامی " خلیفه  البغدادی " وبه نام داعش دست به جنایت غیر انسانی می زنند .

 اشرف غنی دریک سخنرانی خود، از طالبان خواست تا درزیر بیرق افغانستان، آمده واز جنگ وخونریزی دست بکشند، در غیر آن با علما ی افغانستان مشوره کرده، درزمینه  مقابله با مخالفین اقدام جدی صورت خواهد گرفت .  آقا ی اشرف غنی فراموش کرده حکومتی که در راس آن توسط جان کری قرار گرفته است، بنام حکومت اسلامی افغانستان مسما می باشد، شاید رئیس جمهور در اسلامی بودن حکومتش شک دارد که، بازهم علمای اسلامی را می طلبد و از ایشان فتوا می خواهد  .

در هفته گذشته مردم افغانستان بعد از هفت ماه تاخیر،  چانه زنی ها بین رهبران حکومت متقلب افغانستان یعنی اشرف غنی و داکتر عبدالله  شانزده تن نامزد وزیران راتعیین وتوانستند که  از پارلمان افغانستان رای اعتماد کسب کنند . گرچه گفته شد که در شمارش آرا و زیر زدن رای، توسط  هئیت اداری پارلمان، و نرسیدن سند دو تابعیتی آقای باری جهانی  جارو جنجالی  در بین وکلا صورت گرفت، ولی بالاخر حکومت از حالت سرپرستی نجات یافت.  این که درصد روز آینده که رئیس جمهوری برای وزرا تعیین کرده ، تا راپور فعالیت های کاری شانرا تهیه نمایند ، چه تغییراتی در وزارت خانۀ های مربوط شان می آورند از امکان بدور خواهد بود  زیرا وزرا در طول صد روز نمی توانند چار اطراف شانرا بلد شوند چه رسد به  فعالیت های کاری شان .

..........................................................................

 

 

محمد نصیر مهرین

 

وقتی خاطره ها به شگوفه می نشینند

در حاشیۀ کتاب "خاطرات من"

خاطرات هنرمند ارجمند عبدالوهاب مددی

 

ناشر: انتشارات شاهمامه. هالند. 2018

تیراژ 2500 نسخه.

 

نگاه شریفانۀ انسانی

رویکرد محترم مددی به انسانها و اجتماع آنها که سبب ساز خاطره ویا خاطراتی شده است، از تعصب، بدبینی، دادن گوشمالی به قوم ویا مذهب وزبانی نه تنها مبرا ست و رنگ ناپذیرفته، بلکه فراتر از آنها انسان های وطن خود وسایر کشورها را با نگاه شریفانۀ انسانی در طی خاطرات می نگرد. شایان یادآوری است که این سلوک عزیز را در غربت مهاجرت که گواه آن هستیم، همچنان نصب العین خویش دارد.

سرگذشت کتاب موسیقی معاصر افغانستان

در خاطرات جناب مددی، بارها با نام وموضوع کتاب سرگذشت موسیقی معاصر افغانستان مواجه می شویم. کتابی که منصفانه، نخستین سنگ بنای آشنایی با سرگذشت موسیقی در افغانستان است. آگاهی از نوازنده گان و خوانندگان در این کتاب، به آن چهرۀ دائرة المعارفی را داده است که علاقمندان حوزۀ پژوهش به سویش با احترام وتحسین ره می برند.

اما کتاب نامبرده با آسانی وبدون خون دل خوردن به چاپ نرسیده است. بلکه خود سرگذشتی را دیده است بسیار غمبار وخاطره انگیز. پس از چاپ وانتشار نیز آنگاه که در روی میزمحافلِ فرهنگی- هنری، چشم در راه نشسته است تا فرهنگی و کتابخوانی آنرا نوازش کنان بردارد و به خانه ببرد، برخلاف روی بی لطفی می بیند. اینست که همۀ این سرگذشت در کتابی که گپ از سرگذشت موسیقی افغانستان دارد، بارها طی خاطرات با تمام تلخی ها و درد آمیزی هایش چهره می نماید.

عبرت گیری از خاطرات

خاطرات یکی از سرچمشه های تاریخنگاری است. و این خاطرات با ویژه گیهایی که در آن فرو نگریسته ایم، چنان شفاف و صاف اند که به ویژه تشنه گی اهل تاریخ و بهره گیری از آن برای تدوین تاریخ جامع هنرموسیقی و ادارات مرتبط با آن را در کنار نکاتی که پیشتر یاد نموده ایم، فرو نشانده وبه تحسین وا میدارد. در طی برگهای این کتاب، چگونگی رفتار با هنرمند، در چند دهه، چنان با سند ومدرک مقنع، نام بردن از اشخاص، زمان ومکان، ونتیجه گیری های آن وضاحت دارد که میتواند گوش آویز نسل کنونی وآینده باشد

بهره گیری از یادداشت های روزانه

 

محترم مددی از معدودی هموطنان فعال وبا خاطره است که بسا رویداد های خرد و بزرگ را در کتابچه ها یادداشت نموده است. همچنان از حافظۀ خوب بهره گرفته و آن مواردی را که اندک در معرض شک وتردید بنگرد، از راه صحبت با سایر دوستان به یقین میرساند. حافظه که به قول اسکار وایلد، "دفترچه خاطراتی است که همۀ ما با خود حمل می کنیم"، محترم مددی را چنان کمک رسانید که هم تاریخ شفاهی را در هیأت چنین کتابی به سامان بنشاند و هم وقتی چهرۀ عمومی تر می یابد و زبان حافظه و خاطرات بسا هنرمندان و فعالان حوزۀ رادیو وتلویزیون و در مجموع فرهنگ وهنر کشور می شود، با این وجه و سبب به حافظۀ جمعی تاریخ چند دهۀ پسین کشوربار و حاصل میدهد. ازینرو نیزمحل توجه و اعتنای بسیار است.

تحمل رنج هنرمند شدن

هنگام آشنایی با آن جهان غمبار ایام کودکی، وقتی در می یابیم که وی از همان دوران، آواز خوش وگیرایی نیزداشته و چون فریادهای نی گونه از رنجیده دلی برخاسته و ملیونها انسان را به شنیدن و تحسین واداشته است، این پرسش نیز فراز می آید که آیا وی تا رسیدن درمقام یک هنرمندِ تحصیلکرده، عزیز ومردمی، در این راستا نیزرنجی را متحمل نشده است؟

خاطراتی که در این زمینه می آیند، با وضوح کامل حاکی از آنند که محترم مددی، رنج اندکی را متحمل نبوده است. روزگاری که هنوز متعلم مکتب در هرات است، در آزادی طبیعت میخواند ومرهمی بر زخمهای دل زخمین می نهاد، پنهانی دست به دوتارمامای خویش می برد، اما با چنان قهر وغضبی مواجه میشود که به بهای شکستن دوتار دلنوازمی انجامد.

در کابل که متعلم است و با رادیو کابل همکاری میکند، با تهدید معاون لیلیه مواجه میشود که بیت نخواند.

دنبالۀ رفتارهای نا مساعد با هنر وهنرمند حتا با آوردن مثالی ازرفتار نا پسند وزیر اطلاعات وفرهنگ و شخص محمد داؤود رئیس جمهور با هنرمندان در این بخش از خاطرات دنباله می یابد.

این ناگواری ها و ناهنجاری ها را از درون دستگاهی به عنوان شاهد عینی بیشتر می بیند ولمس میکند که عمری را با آن سپری نموده است.

اما با وجود آن ازرفتارمناسب مسؤلان امور اداری- هنری کشور درهر نظامی که بوده اند، فرو گزاری نمیکند. زشتی های دل آزار و تشویق های هنر دوستانه وهمه جوانب را می آورد.

تعمیم یابی خاطرات

این است که بخش خاطرات هنری و یا زنده گی هنری راوی، از سطح خاطرات شخصی فراتر میرود، تعمیم می یابد و از امکانات و یا رنجهایی که فرا گیراند و هنرمندان بیشمار میهن ما با آن مواجه بوده ومواجه استند، سخن می گوید. در این زمینه نیزجان سخن در تفکر انگیزی خاطرات هنری دراین کتاب درجلب نظر به حال روزگار ناشناخته وکمتر گفته شدۀ هنرمنداست که با صداقتی مثال زدنی در این خاطره آمده اند.

سفرنامه

کتاب خاطرات جناب مددی، دارندۀ مطالب بسیاری از دیده گی های وی در خلال مسافرتها است. شرح و گزارش سفرها، که اندک هم نیست، به این بخش از مطالب کتاب، برحق چهرۀ سفرنامۀ جذاب میدهد. واین بُعد دیگری از این کتاب است.

سفرهای داخل و خارج کشور، وضعیت هنرمندان، رفتارمیزبانان داخلی وخارجی، پیشامد هنر دوستانۀ مردم، عادات و رسوم اجتماعی- فرهنگی، وضعیت معیشتی همه وهمه با بیطرفی جذابی جلب نظر می نماید. به عنوان نمونه، در سفری که به سوی بدخشان و برای شرکت دریک محفل عروسی در دهۀ چهل خورشیدی دارد، همه مزایا و خوشی های قابل دسترس برای مهمان ومیزبان را به عنوان دیده گیهای سفرخویش شرح میدهد.

اما در چاردیوار آن خاطراتی که یاد ازساز وموسیقی و کباب دارد، محصور نیست. چون پرندۀ آزاده در آسمان گسترده تری پر میگشاید، زنده گی دیگرانی را نیز می بیند، که در کشورش، با فقر تن خور و جانسوز مواجه استند. در روایتِ آن دیده گیها است که خاطرات وی اگرآمیخته با غم و اندوه میشوند، شکوهمندی نیزمی یابند. زیرا از درد های گرسنه گان می گرید. سخن جوانی در فیض آباد بدخشان را می آورد که گفته است:

"شما تخم مرغ می خواهید و من تخم مرغ را در زنده گی خویش در دهن ننهاده ام"

درنتیجۀ چنان سفری است که می گوید:

"این سفر باعث شد تا در زندگی به مفهوم واقعی فقر پی ببرم"

آنچه از چهرۀ سفرنامه های خارج کشور در این خاطرات ظاهر می شوند، نیز بسیار گیرا و آموزنده اند. اندره ژید نویسندۀ بالامقام فرانسوی در دهۀ سی عیسایی پس از یک سفر به اتحاد جماهیر شوروی و دیدار های معینی، کتاب بازگشت از شوروی را نوشت. کتابی که بازتاب بسیار یافت. سفرهای راوی ارجمند خاطراتی که پیش روی ما قرار دارد، تنها به شرح آن مواردی نپرداخته است که به مسافرتهای هنری پیوند داشته اند. بلکه از شوروی و سایرکشورها، چشمدیدها و ویژه گی هایی را می آورد که برای تاریخنگاران، پژوهشگران ومنتقدین هنری وسیاسی نیز حایز اهمیت است. تصویر بی آلایشانه یی را که از ایام بستر بودن در یکی از شفاخانه های تاجکیستان و آشنایی با رئیس کلخوز به دست میدهد، با شگفت انگیزی ورسایی و حتا ژرفتر، برداشت های اندره ژید را علیرغم گذشت چند دهه تکمیل میکند.

چنان است که کتاب کنونی و بخش سفرنامه هایش، گامی جذاب برداشته است در غنای ادبیات سفرنامه نگاری زبان فارسی

آزاده گی و وارسته گی

راوی خاطرات که اکنون پای در نزدیکی های سن هشتاد ساله گی نهاده، بدون تردید میدانیم که وی رویداد های گوناگونۀ سیاسی و تکان دهنده ترین آنها را در کشورش گواه بوده است. از زمانۀ شاهی محمد ظاهر، تا پسین سالها، یادمانها را چنانکه نگریسته است، بدون سانسور در میان می آورد.

طی این خاطرات اگرخواننده می بیند که چگونه شخصیت های برازنده و هنرمندی فرازآمده، طرف توجه نهاد های سیاسی قرار می گیرند، اما نگهداشت آزاده گی و وارسته بودن از وابستگی ها، حرمت نگهداشتن به هنر و نه گفتن به تقاضای جذب کننده گان، امر محالی نبوده است. صاحب این خاطرات بهترین مثال صادق در این زمینه است. بسیار واضح می گوید:

"عضویت گروه های سیاسی را نپذیرفتم . . .

در این جا میخواهم راجع به این که چگونه گروه های مختلف سیاسی با شیوه های مختلف تصمیم داشتند، تا مرا به عضویت گروه های سیاسی خود دربیاورند، نکاتی جالب و شنیدنی را نقل نمایم."

حتا هنگامی که شمشیر تهدید را بالای سر خویش می بیند، این پایگاه عزیز را از دست نداده است:

" . . . مرا بسیار ترساند. چرا که در آن ایام آدم کشتن مثل آب خوردن بود. خیلی از دانشمندان و سیاست مداران بلند رتبه را شبانه از خانه اش خارج می کردند و می بردند و تا امروز کسی ندانست که آنها را دولت به کجا برد و چگونه کشت."

هنگامی که رنج مهاجرت تحمیلی را پذیرا شد، این پایگاه عزیز یک هنرمند را از دست نداد. گواه هستم که در خارج از کشور، شاید "هفتاد و دو ملت" از مراجعه به سوی محترم مددی دریغ ننموده باشند. اما تصمیم دیرینه و پیشینۀ قاطع وی، فراتر از آن است که مجاب گروه هایی شود که هنرمند را محدود کند، بلکه آنجا که قدم میگذارد، این هویت وی به عنوان هنرمند بزرگ است که برمحافل سایه می افگند و دیگران را به آن وا میدارد که به احترام وی به پا ایستاده شوند.

نگاه شریفانۀ انسانی

رویکرد محترم مددی به انسانها و اجتماع آنها که سبب ساز خاطره ویا خاطراتی شده است، از تعصب، بدبینی، دادن گوشمالی به قوم ویا مذهب وزبانی نه تنها مبرا ست و رنگ ناپذیرفته، بلکه فراتر از آنها انسان های وطن خود وسایر کشورها را با نگاه شریفانۀ انسانی در طی خاطرات می نگرد. شایان یادآوری است که این سلوک عزیز را در غربت مهاجرت که گواه آن هستیم، همچنان نصب العین خویش دارد

سرگذشت کتاب موسیقی معاصر افغانستان

در خاطرات جناب مددی، بارها با نام وموضوع کتاب سرگذشت موسیقی معاصر افغانستان مواجه می شویم. کتابی که منصفانه، نخستین سنگ بنای آشنایی با سرگذشت موسیقی در افغانستان است. آگاهی از نوازنده گان و خوانندگان در این کتاب، به آن چهرۀ دائرة المعارفی را داده است که علاقمندان حوزۀ پژوهش به سویش با احترام وتحسین ره می برند.

اما کتاب نامبرده با آسانی وبدون خون دل خوردن به چاپ نرسیده است. بلکه خود سرگذشتی را دیده است بسیار غمبار وخاطره انگیز. پس از چاپ وانتشار نیز آنگاه که در روی میزمحافلِ فرهنگی- هنری، چشم در راه نشسته است تا فرهنگی و کتابخوانی آنرا نوازش کنان بردارد و به خانه ببرد، برخلاف روی بی لطفی می بیند. اینست که همۀ این سرگذشت در کتابی که گپ از سرگذشت موسیقی افغانستان دارد، بارها طی خاطرات با تمام تلخی ها و درد آمیزی هایش چهره می نماید.

عبرت گیری از خاطرات

خاطرات یکی از سرچمشه های تاریخنگاری است. و این خاطرات با ویژه گیهایی که در آن فرو نگریسته ایم، چنان شفاف و صاف اند که به ویژه تشنه گی اهل تاریخ و بهره گیری از آن برای تدوین تاریخ جامع هنرموسیقی و ادارات مرتبط با آن را در کنار نکاتی که پیشتر یاد نموده ایم، فرو نشانده وبه تحسین وا میدارد. در طی برگهای این کتاب، چگونگی رفتار با هنرمند، در چند دهه، چنان با سند ومدرک مقنع، نام بردن از اشخاص، زمان ومکان، ونتیجه گیری های آن وضاحت دارد که میتواند گوش آویز نسل کنونی وآینده باشد.

بهره گیری از یادداشت های روزانه

محترم مددی از معدودی هموطنان فعال وبا خاطره است که بسا رویداد های خرد و بزرگ را در کتابچه ها یادداشت نموده است. همچنان از حافظۀ خوب بهره گرفته و آن مواردی را که اندک در معرض شک وتردید بنگرد، از راه صحبت با سایر دوستان به یقین میرساند. حافظه که به قول اسکار وایلد، "دفترچه خاطراتی است که همۀ ما با خود حمل می کنیم"، محترم مددی را چنان کمک رسانید که هم تاریخ شفاهی را در هیأت چنین کتابی به سامان بنشاند و هم وقتی چهرۀ عمومی تر می یابد و زبان حافظه و خاطرات بسا هنرمندان و فعالان حوزۀ رادیو وتلویزیون و در مجموع فرهنگ وهنر کشور می شود، با این وجه و سبب به حافظۀ جمعی تاریخ چند دهۀ پسین کشوربار و حاصل میدهد. ازینرو نیزمحل توجه و اعتنای بسیار است.

                                                ادامه دارد

.......................................................................................................................................

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
استفاده از مطالب رنگین با ذکر ماخذ آزاد است © Rangin