Rangin
Rangin
Rangin
Rangin

تحت نـظـر حیـدر اخـتر

 

استفاده از مطالب  رنگین با ذکر ماخذ آزاد است

پرتو نادری

               بوی خون از دیک مدرن دموکراسی

دوستی با زبان طنز آمیز نوشته است : امی انتخابات یک رقم ده شاخ آهو مالوم میشه !

من درپاسخ نوشتم : پس آهو را باید شکارکرد. انتخابات را از شاخ آهو جدا ساخت، اگر شاخ آهو انتخابات را سوراخ سوراخ نکرده باشد! بازهم انتخابات سوراخ سوراخ خود غنیمت است!

از قدیم گفته اند: در بیابان کفش کهنه نعمت است!

باز می شود پوست آهو را بر کند و با آن فابریکه ی بوت آهو را دوباره به کار انداخت!

شاخ آهو را باید شکست و دوباره صنعت چاقو سازی چاریکار را راه اندازی کرد!

با خود گفتم هرکس که انتخابات را سر شاخ آهو کرده حکیم بزرگی بوده است که با یک تیر سه فاخته شکار کرده است که می توان با آن فاخته شوربای وحدت ملی را در دیگ مدرن دموکراسی پخت تا مردم از خطر گرسنه گی خشک سالی نجات یابند!

تا به این جا رسیدم پیرمردی که همیشه با من است و خرچ و برچش هم از کیسه ی من ، زد به خنده ، چنان می خندید که دل مرا از دل خانه بر می کند!

گفتم : چرا می خندی ؟

گفت: به تو چه !

آزادی بیان است و هر انسان به اندازه ی که می خندد انسان است!

اشک هایم جاری شدند.

پیر مرد پرسید : تو چرا گریه می کنی ؟

گفتم : به تو ارتباط ندارد. در این سرزمین انسان به اندازه ی که گریه می کند انسان است!

دیدم که پیر مرد هم زده به گریه و شورای وحدت ملی در دیگ مدرن دموکراسی می جوشید و از دیگ بوی خون بلند می شد!

..........................................

وحیدر تاجیک

ای هزاره، ازبک، تاجیک، و ترکمن . . .!

برو قوی شو اگر راحت جهان طلبی

 که در نظام طبیعت ضعیف پامال است.

  چرا در  این روز ها غزنه، غزنه می میگوئید؟ یک تاریخ است که خانه و کاشانه شما آتش گرفته است. آیا بلای کمتر ازغزنه سراغ داری که افغان = پشتون سرت نیاورده باشد؟ خانه‌ات را گرفتند، زمینت را به بیگانگان کوچی دادند،  هویت دیگر برایت تراشیدند. گفتن بگو هویتم"افغان" است !!. و پیهم کوشیده اند،  طوق بندگی  را به گردنت بیاویزند.

بیدارشو، حافظه تاریخی ات  را بکار بینداز، وقایع غزنی و آموزشگاه     "موعود"  نمونهء  تازه ای ازعصَبیّت قبیله است.

 به گذشته نگاه کن. به همه چیز که متعلق به توست تجاوز کرده اند. آزادی ‌فردی و اجتماعی و سیاسی و فرهنگی و اقتصادی را از تو گرفته اند. مانع آموزش و تحصیل تو با انتحار می شوند، چرا نمی فهمی!!؟ دود برخاسته از آموزشگاه « موعود » و شعله های آتش غزنی پیامی دارد آشکار از قبیله که پیش از غزنی، غزنی های دیگر را نیز با آتش بیداد خود سوخته است.

ای هزاره، ازبک، تاجیک و ترکمن . انتحاری طالب پشتون = افغان شما را به قیاس این به ظاهر رهبرا مواجب گیر هزاره، ازبک، تاجیک وترکمن از خزانه استبداد ، بنده « قبیله پشتون = افغان»  فرض کرده اند  و در لابلای  دود و آتش برخاسته از " غزنی " واضح  به شما می گویند: دیگر حق ندارید  شاد باشید و امید وار و تلاش کنید برای آیند بهتر،  تا رویی سلحشوری – دلاوری را در شما کشته باشند.

هزاره، ازبک، تاجیک وترکمن ، پشتون = افغان تمامیّت خواست و خصلت  رژیم مبتنی براین قوم نمی تواند  توتالیترِنباشد. جرات کن، به عملکرد  این دژخیم  در طول تاریخ  نگاه کن نه مقطعی .

استعمار این دژخیم دست آموز خود  را در این مرکز مهم تمدنی جهان ( ایران زمین) خلق نموده تا این تمدن «زندگی اقوام رنگارنگ بصورتی دوستانه و تعاونی در کنار و جوار يکديگر » را نابود  و انسانش را درآتش تعصّبات مذهبی – قومی  بطور هولناک بسوزاند و قتل عام نماید.

  باتوجه به حضورِ سنگین " آمریکا – انگلیس " در کشور و حمایت شان از این دژخیم به اضافه "پاکستان"، سعودی  و . . . ، چه بسا در بهترین حالت، نابودی ظرفیت های مقابله و مقاومت مستقل در سطح جامعه هزاره، ازبک، تاجیک، ترکمن  و کنترل پذیر کردن اینها  هدف باشد و در بدترین شکل اش گورستانِی به بزرگی هر چهار  تان  چاله کنند.

هزاره، ازبک، تاجیک وترکمن . پشتون = افغان  ستیزه جو و اصلاح ناپذیر ست و در همه حال تهدیدی است برای امنیت جانی، ناموسی، هویتی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی دیگران . تا خصلت ستیزه جوی و تهاجمی پشتون = افغان  از طرف شما پاسخ معادل خود را دریافت نکند، تهدید و خطر همچنان پا برجاست. حتی اگر گردن نهید و "امان نامه" دریافت کنید!!

برو قوی شو اگر راحت جهان طلبی

 که در نظام طبیعت ضعیف پامال است.

.........................................

 حسین مهدوی

ملیشه های غنی از چه کسی انتقام می گیرند؟

ما می دانیم که گروه های مسلح غیر مسئول ، مسئول بسیاری از شکنجه ها، قتل ها و ویرانی های کشور است. این گروه ها برای رسیدن به اهداف شان به بسیاری از ارزش های انسانی و مدنی پشت پا زده اند. اما زمانی که حکومت دقیقا مانند همین گروه ها رفتار می کند و درست مثل گروه های غیر مسئول، دست به شکنجه و کشتار مردم می زند، نام آن را باید فاجعه قانون و مسلخ مدنیت نهاد. ملیشه های غنی به بهانه ی تعمیم و گسترش حوزه ی اقتدار قانون و تعمیم نظم عامه بسی بیشتر از ملیشه های بدنام تاریخ کشور به شکنجه و کشتار سربازان قیصاری پرداختند. به گزارش بی بی سی حتی چند نفر غیر نظامی نیز پیش از مرگ آن قدر توسط ملیشه های بد نام غنی شکنجه شده اند که صورت شان قابل شناسایی نیست. به راستی چه کسی پشت این کشتار کور و شکنجه ی قرون وسطایی قرار دارد؟ آیا کسانی از وابستگی های قومی این مردم نفرت دارند و می خواهند بدین وسیله خشم شان را فروکش کنند؟ و یا این که مشکل شخصی با تک تک این کشته شدگان دارند؟

هرچه باشد، ملیشه های آدم کش غنی بیرحم تر و درنده خو تر از دیگر ملیشه های بی رحم این سرزمین اند. زور ملیشه های غنی به طالب و داعش نمی رسد، تنها می توانند دست کسانی را که علیه طالب و داعش جنگیده اند بسته و با شکنجه های قرون وسطایی به قتل برسانند.

..........................................

ضیا ضیا ناشر هفته نامه افق

قدر دانی از دکتور اسد الله حیدری  

به گزارش هفته نامۀ "افق" ؛ انجمن همکاری افغانهای نیو ساوت ویلز روز یکشنبه 25 مارچ از پوهنوال دکتور اسدالله حیدری ضمن محفلی در هال آن انجمن تقدیر به عمل آورد. درین محفل بزرگان، نخبه گان وفرهنگیان اعم از زنان ومردان اشتراک ورزیده بودند.

محفل که با تلاوت قرآن کریم آغاز شد، پس ازان آقای انجنیر عزیز دقیق ضمن خوش آمدید از سوی انجمن به حاضرین، زندگینامه پر بار دکتور حیدری را به خوانش گرفت که مختصر آن به این گونه است:

دکتور حیدری یکتن از استادان سابقه پوهنتون کابل میباشند. او در دانشکده های انجنیری و پولیتخنیک کابل در تربیت جوانان وطن خدمت نموده و مضاف بر آثار متعدد علمی از بیشتر از سی سال به این سو خدمات شایان را در امور اجتماعی کمونیتی افغانها در سیدنی به انجام رسانده است. همچنان  دکتور حیدری در زمینه های تدریس قرآنکریم و تجوید برای جوانان افغان در سیدنی همت گماشته و نیز چند مجموعۀ شعری اش به چاپ رسیده که مورد استفاده هموطنان قرار گرفته است. باید افزود که سروده های میهنی و مقالات اجتماعی شان در هفته نامه "افق" منتشره استرالیا و سایتهای انترنیتی کانادا و اروپا نیز به نشر رسیده است.

آقای اعظمی رئیس انجمن و دیگر فرهنگیان هریک  محمد آصف نهان نویسنده و شخصیت فعال اجتماعی، انجنیر کریمی رئیس شورای هماهنگی اتحادیه های افغانهای مقیم ایالت نیو ساوت ویلز، نذیر روشن سابق استاد در دانشکده هنرهای زیبا، ضیا کبیری از انجمن المهدی، حجت الاسلام ذکی حسینی از مرکز اسلامی نبی اکرم و انجمن نور، محقق و نویسنده محمد عمر وردک ،  نظامی سابق اکرم ابوی که از همصنفی های دوره ابتدای دکتور حیدری در لیسه نجات بود، بالنوبه پیرامون شخصیت علمی، فرهنگی و اجتماعی و خدمات دکتور حیدری با قدر دانی یاد نمودند. سپس دستۀ گل و لوح تقدیر که از سوی انجمن افغانها تهیه شده بود، همچنان دسته های گل که دوستان و علاقمندان تهیه کرده بودند به دکتور حیدری اهدا گردید.

در اخیر آقای حیدری از قدر شناسی انجمن افغانهای نیوساوت ویلز، از فرهنگیان و حاضرین اظهار سپاس و تشکر نموده، دسته گلی را که خود تهیه نموده بودند به عنوان قدر شناسی از خانم محترم شان که همسفر زندگی و مشوق کارهای علمی و سایر موفقیت های شان به حساب میرود، تقدیم کرد که با کف زدنهای حاضرین استقبال شد.

در ختم برنامه دانشمند روحانی دکتور عبدالرحیم لطیفی به خاطر صلح و تامین امنیت سراسری در افغانستان، اتحاد و همدلی و برادری میان افغانها، طول عمر با عافیت و پر از موفقیت های بیشتر به محترم حیدری را استدعا نمودند.

محفل که به ساعت 4 عصر آغاز شده بود، پس از ادای نماز مغرب و صرف شام حوالی ساعت 7 خاتمه یافت.

..........................................

الحاج اسرار خواجه  محاسن سفید

پیشنهاد به کمیسیون محترم انتخابات افغانستان

افغانستان کشور اسلامی از زمان نبوغ اسلام در جوامع اسلامی موضوعات حقوقی و جزائی و انتقال اموال منقول و غیر منقول و غیره در محاکم شرعی در چوکات اصول شرعیت اسلامی صورت گرفته و میگیرد .

مردم رنج کشیده افغانستان در طول تاریخ تحلیف های زمامداران کشور را تجربه نموده -اند زمانی که به قدرت رسیده اند اعمال شان چیزی دیگری بوده از جانبی در شرایط کنونی احزاب و جریانات سیاسی نا متجانس و عاطفی زبانی و قومی و غیره بدون این که عقلانی باندیشند صفوف شان کم سواد و بیسواد فاقد شعور سیاسی و ساختار دولت را  به شرکت سهامی تبدیل نموده اند و ائتلاف های احزاب بدون برنامه همگانی موقت و زمان بر ، خلاصه چنین دولت داری یک تعداد محدود اشخاص جاه طلب را به قدرت و ثروت رسانیده که نتیجه آن فقر ، بیکاری ، مهاجرت و  جوانان را معتاد به مواد مخدر و مردم را به خون آغوشته که اکثراً آگاهانه صورت گرفته که محکوم عامه مردم و وجدان خود اند .

اینجانب منحیث یک شهروند و محاسن سفید  در صورتی که کمیسیون محترم انتخابات واقعاً مستقل باشند به ارتباط پذیرش کاندیدان در عموم نهادهای انتخاباتی پیشنهاد ذیل را بعرض می رسانم .

۱- عموم کاندیدان محترم خط مش و برنامه خویش را با تحصیلات و تجارب کاری شان ثبت وثیقه شرعی درمحاکم مربوط محل خویش نمایند .

۲- دارایی مالی و جایداد شخصی فامیل اش درج وثیقه گردد .

۳- کاندید محترم تعهد بسپارد افتخار خدمتگذاری به مردم را عقلانی در پرتو علم و خرد بدون بادیگارد انجام می دهد .

۴- کاندیدان محترم می توانند فوتو کاپی وثیقه شرعی را که روشن و خوانا باشد در محلات که لازم دانند نصب نمایند با تنظیم چنین اسناد می توانند هر قدر پول مصرف نمایند مجاز باشند با پیشنهادیه فوق در کمیسیون محترم انتخابات از اتحادیه حقوق دانان کشور و استادان محترم دانشگاه ها و نخبگان و اتحادیه ژورنالیستان و جامعه مدنی توقوع می رود که در اصلاح پیشنهاد بهتر و خوبتر نظری داشته باشند از طریق وسائل لازم ابراز نظر نمایند یگانه منظور این قلم افغانستان عزیز دارای پارلمان مردم سالار تا نظام پارلمانی را تمثیل در پرتو ارزش های موازین اسلامی نهاد های عدلی و قضایی در حاکمیت قانون و دفاع از حقوق عامه دست باز داشته باشند . مولانا بزرگ بلخ فرموده ،

بی ز تقلیدی نظر را پیشه کن 

    هم به رای عقل خود اندیشه کن .

تاریخ - ۱۳ حوت ۱۳۹۶ 

................................................................. 

میرحسین مهدوی

حزب وطن یا سوسیال انتحاریون دموکرات

عده ای از هواداران حزب وطن ( حزب دموکراتیک خلق افغانستان) اعلام کرده اند که فعالیت های این حزب را از سر می گیرند. در میان اینهمه هوادار کاش یک نفر وجدان دار هم پیدا می شد تا از خلق و وطن بشرمد و جنازه ی این حزب لعنتی را از زباله دان تاریخ بیرون نیاورد.

حزب دموکراتیک خلق با کودتا و کشتار بنیاد نهاده شد. این حزب نه تنها با کشتار اعضای خانواده ی داوود خان، کارش را با کشتار جمعی شروع کرد، بلکه هر لحظه از تاریخ این حزب سرشار از قتل و کشتار جمعی است. شعار این حزبِ سیاه عدالت و دموکراسی بود اما عملا جنایت های دوره ی داوود جلاد را ضرب در هزار کرد. اگر نظام استبدادی داوود یک نفر را بی حساب و کتاب می برد و زیر شکنجه های قرون وسطایی می کشت، حزب مثلا دموکراتیک و مثلا خلق افغانستان هزار هزار نفر را بی حساب و بی کتاب در سیاه چال های دموکراتیک خود زیر غیر انسانی ترین شکنجه های تاریخ بشریت به قتل می رساند. لیست پنج هزار شهید بی مزار یکی از این نمونه هاست.

شباهت های عجیبی بین طالبان و حزب وطن ( دموکراتیک مثلا خلق ) وجود دارد. یکی به نام خدا جنایت می کند و دیگری به نام خلق اما دلیل اصلی کشتار و جنایت هر دو جناح در واقع نه خدا یا خلق بلکه تصاحب یک جانبه ی قدرت و زر اندوزی است.

طالبان به خاطر رسیدن به اهداف سیاسی و اقتصادی شان آدم های اتوماتیک تربیت کرده اند تا آنها را همانند بمب های کور و بی زبان منفجر کنند. حزب دموکراتیک مثلا خلق نیز با انفجار پی در پی عدالت، برابری، آزادی و دموکراسی، همه ی ارزش ها و آرمان های ملی مان را به خاطر جهالت و جاه طلبی شان منفجر کردند.

حزب خلق بنیانگذار کشتار جمعی و مسئول درجه یک همه ی جنایت ها در تاریخ معاصر کشور است. کشتار بی رویه ی این حزب و اقدام پی در پی به نسل کشی مردم بی گناه باعث به وجود آمدن جنایت های جهادی و سیستم کشتار جعی طالبان گردید.

از میان این همه هوادار، کاش فقط یک نفر وجدان دار هم پیدا می شد تا جنازه ی متعفن این حزب و رهبران جنایت پیشه ی آن را از زباله دانی تاریخ بیرون نیاورد و از خلق و وطن بشرمد اما.... 

..........................................

نصیر مهرین

چهره ی کمک و برادری

با تروریست ها عیانتر می شود

از قراین لشکر کشی هایی حکومت پاکستان که از دوماه به این سو علیه طالبان پاکستانی در پیش گرفته است، از دیدارهای ابلاغ نشده ی مقامات پاکستان و افغانستان، هجوم بخش وسیعی از تروریست ها از وزیرستان به سوی افغانستان، عیانترشدن آرزوهای جفا آمیز وضد مردمی رئیس جمهورکرزی ،که برای بازگشت طالبان دارد ( نه وفا به عهد وسوگند به قانون اساسی و نظامی که در رأس آن قرارگرفت) ، فرستادن پیام های علنی برای گروه جنایتکاری که هر روز دهشت و وحشت می آفریند، مانع شدن سهمگیری سلاح ثقیل علیه عملیات جمعی تروریست ها، آزاد نمودن تروریست ها از زندان ها وانکار از نقش تروریستی دگر باره ی آن ها، همه وهمه، از ایجاد فضایی حاکی است که کرزی و گروه ارگ نشین وی در واپسین ایام نکبت بارحکومت خویش ، خدمت به تروریسم را عیانتر می نمایند.

سوکمندانه نبود جنبش گسترده ومؤثر ضدتروریستی، که در برابر چنین خیانتی ایجاد مانع کند، فریبکاری قدرت های بزرگ و دروغ بودن مبارزه ی ضد تروریسمی که مردمان رنجدیده ی جوامع مانند افغانستان را تهدید می کند، دیدارها وعهد وپیمان هایی که در خفا با تروریست ها می بندند، همنوایی بیشتر وعمیق تر قدرت خواهان متقلب با تروریست ها و موجودیت اشخاص ونهاد های شبیه طالبان در جامعه؛ فضای پرمخاطره تری را در چشم انداز قرار می دهد. فضایی که می گوید: زندگی زنان ومردان، کودکان وشاگردان مکاتب ودانشگاهیان، مدافعین آزادی بیان، مدنی اندیشان، مدافعین رعایت کرامت انسانی، ومخالف اعمال اپارتاید اجتماعی وجنسی وملیون ها انسانی را که چند دهه است بار رنج و درد را بر شانه دارند، بازگشت وحشت آمیز ترین دست پرورده گان بن لادنی تهدید می کند.

سخنانی را که دیروزحامد کرزی بر زبان آورد، بوی عیانترشدن خدمت به طالبان و رشد خطری را می دهد. حامد کرزی با وجود جنایت های که طالبان انجام داده است، وهر روز سیر فزاینده یافته، به برادری محکم تر با آن ها اصرار ورزید. در کمال دیده درایی نقش تروریست هایی را که از زندان ها آزاد کرده بود، انکار کرد.

 

جدی گرفتن این خطر ومقابله با آن، مستلزم گسست از بی تفاوتی ،هماهنگی تحرکات پراگنده، سمت وسو یافتن فعال وهماهنگ آن علیه جهالت اندیشی هایی است که از دل خویش، تبهکاری ونابودی انسان و آرزو های انسانی را باز تولید می کند.

..........................................

محمداکرم اندیشمند

  گروه های تکفیرگرا وستیزه جو

ظهور گروه های تکفیر گرا و ستیزه جو از نام و آدرس اسلام و جهاد مانند گروه های داعش، القاعده، طالبان، بوکو حرام و ..... از زوایۀ دینی و آیدئولوژیک، به فهم، باور و قرائت آن ها از اسلام و به خصوص از آموزه ها و احکام اسلام در مورد جهاد بر می گردد.

این گروه ها در معرفت دینی و اسلامی خویش تنها به قرائت سَلَفی، یعنی قرائتی مبتنی بر قرآن و حدیث و سنت دوران حیات پیامبر(ص) و اصحاب، اهمیت و اعتبار می دهند و هر گونه برداشت، تفسیر و قرائتِ غیر از این را نادرست و باطل تلقی می کنند. آن ها با این قرائت نه تنها به ظواهر آیات و احادیث پیامبر توجه می کنند و در صدد تطبیق و اجرای برداشت و دریافت خود از این معنای ظاهری آیات به عنوان حقیقت دین و شریعت می شوند و آن را حقیقت مطلق اسلام میدانند، بلکه از لحاظ زمانی و مکانی و اجتماعی خود را در همانزمان و مکان و جامعۀ حیات پیامبر قرار می دهند و دنیا را به مدینۀ پیامبر و به جامعۀ نامسلمان و مشرکین بیرون از آن تبدیل می کنند. این گروه ها نه به آرای مذاهب اسلامی و امامان این مذاهب در مورد تفسیر و استنباط احکام و معرفت دینی توجه دارند و نه به شان نزول آیات و شرایط خاص زمانی و مکانی دوران پیامبر و صدر اسلام اعتنا و التفاتی نشان می دهند. آن ها با این احساس و این باور در صدد آن هستند تا جهاد را با نامسلمانان و کفار و مشرکین همچون جهاد دوران پیامبر و عهد صحابه انجام دهند و به زعم خود شان اسلام دوران مدینه و سلف صالحین را بی کم و کاست محقق کنند تا مسلمانان به همان دوران عظمت و اقتدار مورد نظر آن ها برگردند.

وقتی به عمق وحشت و فاجعه در برداشت و قرائت این گروه های افراطی تکفیر گرا و ستیزه جو از اسلام پی می بریم که آنها با این قرائت در واقع جهان امروز را به دو مکان و شهر مدینۀ پیامبر یعنی مکان و جغرافیای حضور خودشان و شهر مکه یعنی مکان حیات اقامت مشرکین مکه تقسیم می کنند و آنگاه خود را مکلف به تطبیق و اجرای حکم آیاتی چون: فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ ۚ می بینند و می دانند.

گروه های تکفیر گرا و ستیزه جوی خون ریز با نام جهاد و اسلام بر مبنای باور و قرائت خودشان از اسلام و جهاد، حتی مسلمانی جوامع و کشورهای اسلامی و مسلمان را نمی پذیرند و این جوامع و کشور های مسلمان را نیز مشمول جهاد مورد باور و تلقی خود می پندارند؛ هر چند که به صورت علنی این ادعا را مطرح نمی کنند، اما در عمل به این باور و برداشت پابندی نشان می دهند. نکتۀ شگفت آور و ترسناک این فهم، باور و قرائت این است که گروه های تکفیر گرای ستیزه جوی خون ریز که خود را جهادگر معرفی می کنند، نه به تفاوت مکانی و جغرافیایی دوران پیامبر(ص) و صحابه با جغرافیای امروز توجه می کنند و نه فاصله و گذشت زمانی این دوران را که در حدود یک و نیم هزار سال را در بر می گیرد، مد نظر قرار می دهند. به این معنی که آن ها انتشار اسلام را در این فاصلۀ دور زمانی در سرزمین های مختلف و مسلمانی جوامع و کشور های مختلف دنیا را در طول این سده ها، ناقص و پر از تحریف و ضلالت می دانند و در صدد آن هستند تا با به زعم و برداشت خود جهادی همچون جهاد عصر پیامبر و اصحابش به گمراهی و شرک مسلمانان جهان پایان دهند و دنیای کفر و نامسلمان را هم با جهاد خود وادار به پذیرش اسلام سازند.

برداشت و قرائت داعش و گروه های تکفیر گرا و ستیزه جوی اسلامی از اسلام و قرآن نوعی از برداشت و قرائت دینی محسوب می شود، اما برداشت نادرست و قرائت خطر ناک و غیر واقعی است. این قرائت، اسلام را دین خصومت و جنگ معرفی می کند و پیامی جز خون و ویرانی برای بشریت و مسلمانان ندارد.

..........................................

محمد حیدر اختر

کودتای ننگین هفت ثور

 به روز پنجشنبه هفتم ثور ( 1357)، خلقی ها وپرچمی ها علیه حکومت محمد داود خان کودتا کردند. آمادگی کودتا را از وقتی گرفته بودند که داودخان از تکیۀ بیشتر به اتحاد شوروی خود را کنار کشید وبا کشورهای عربی و ایران و روابط اقتصادی را روی دست گرفت. معلوم بود که امریکا هم خوش بود. قتل میر اکبر خیبر، مراسم دفن او وسخنرانی های سیاسی سبب شد که داود خان امر توقیف تعدادی از رهبران خلق وپرچم را بدهد. در آن وقت به خواهش شوروی و ضرورت کودتا هر دو جناح وابسته به شوروی وحد ت کرده بودند.

بلی آن ها کودتا کردند. از همان روز فجایع، جنایات ومردم آزاری تمام افغانستان را فرا گرفت. ملیون ها انسان آسیب دیدند. در اول وبرای چند ماه هر دو جناح در شکنجه واعدام ده ها هزار انسان سهم مشترک داشتند. بعدا خلقی های بی سواد، به همکاری دستگاهٔ جاسوسی " اکسا" تعداد زیادی را زندانی و یا به قتل رسانیدند. پرچمی ها از جنایات مشترک خودشان با خلقی ها چیزی نمی گویند. پرچمی ها که لفاظ وحیله گر تر ومنافقتر ازخلقی ها استند، جنایات زمان حکومت مشترک را به حفیظ الله امین ( خونخوار جاهل ) ارتباط می دهند. ولی وقتی که خودشان به وسیلۀ تجاوز شوروی قدرت را گرفتند، خاد دستگاه شکنجه وجاسوسی را به جای اکسا به کار انداختند. در وقت حکومت پرچمی ها خلقی های جنایتکار هم مشارکت داشتند. غیر از چند نفر آن ها . دروقت پرچمی ها چیزی که بسیارتر دامنه یافت، همان جنگ وبمبارد قوای شوروی و افغانستانی بود . قصبات ودهات ، شهرها ویران گردیدند. مهاجرت بیشتر شد. ملیون ها انسان سرگردان شدند.

بلی، کودتای سیاه روز هفتم ثور، یک فاجعه بود. مگر فاجعه آفرین ها که تعدادی با بدنامی مرده ویا کشته شده اند، تعدادی از آن ها با بی حیایی ، با پر رویی به لجبازی پرداخته حاضر نمی شوند که جنایات خود را قبول کنند. این عدم قبولی معلوم می کند که جهالت وو خونریزی های زیادی را مرتکب شده اند.

کار دیگر جانیان قاتل و وطنفروش خلقی – پرچمی، این است که دورۀ بعد از سقوط  خود را از قدرت یا دوره حکومت جنگی مجاهدین را به رخ می کشند. وبه گفتۀ مردم " غت مغتولی " می کنند. هرکس که از تأثیر جنگ های مجاهدین انکار کند، دل خلق خدا را آزار می دهد که آزار دیده اند. مگر جنگ های مجاهدین قبلی جنایات، وطنفروشی خلقی پرچمی را  به هیچ صورت پت وپنهان ویا توجیه نمی کند. هرکدام آن ها تقصیر ومسوولیت خود را به گردن دارند. واین هم قابل تذکر است که جنرال های قاتل عضو "کی جی بی" وعضو خلق وپرچم، در جنگ های ویرانگر مجاهدین وبربریت زمان طالبان،هم مشارکت داشتند.

پیام ما در این روز به مردم شریف ما، ،به اولادها و نواسه های جنایتکاران خلقی وپرچمی این است که آن ها را خوب وخوبتر بشناسند. آن ها را محکوم کنند. آن ها باید محاکمه شوند. وقتی گروه خادیست از فیس بوک وانترنیت وخارج نشینی استفاده می کند و به دفاع دوران وحشت می پردازد، ویا رئیس جنایتکاران خاد، داکتر نجیب را ستایش وتوصیف می کند، در زخم های مردم مظلوم، به بیوه های آن دوران، به مادران داغدیده وبه یتیم ها نمک پاشیده وتوهین می کنند.

در این روز به خانواده های محترمی که شهید داده اند و ستم کشیده اند، همدردی خود را ابراز داشته  وبه روح شهدای پاک درود می فرستیم . هزاران نفرین به جانیان خلقی و پرچمی و خادیست ها.

...........................................

محمد حیدر اختر

 

اندوه سرِاندوه،

از کودتای ثور تا

ریاست اشرف غنی

 

 بازهم ما  در آستانه سالروز کوتای منحوس هفتم ثور قرار داریم . همان روز شوم و نامیمونی، که درکشورعزیزما  ثمره اش جز بگیرو ببند وبکش  چیزی دیگری نبود . به همان سلسله شرایط تا امروز  برای مردم افغانستان اندوه بار و خونین بوده است . گلیم  غم واندوه از خانه های مردم چیده نشده ، هنوز اشک در چشمان مردمانی که عزیزان شانرا از دست داده اند، خشک نمی شود که مصیبت دیگری،  دریکی از گوشه های کشور به وقوع می پیوندد .

 هنوز مردم ما واقعه المناک  بلخ باستانی و بدخشان را فراموش نکرده بودند، که در هفته گذشته واقعه دلخراشی در ولایت ننگرهار به وقوع  پیوست . بازهم تروریستان حرفوی وقسم خورده،  مصیبت دیگری را برمردم ما روا داشتند، که تعداد زیادی را به شهادت رسانیده و هم زخمی های بی شماری را به کجا گذاشت .

حکومت متقلب افغانستان ، در مقابل این همه جنایات، مانند گذشته ها اعمال  ضد انسانی،  تروریستان را تقبیح کرد، ولی اشرف غنی رئیس جمهوری غیر قانونی افغانستان  اظهار داشت که این عمل انتحاری را مخالفین سیاسی اش یعنی طالبان اجرا نکرده، بلکه توسط  گروه داعش  صورت گرفته است . درحالی که هیچ گونه تفاوتی دربین اعمال تروریستی و غیر انسانی  طالبان و داعش دیده نمی شود. اگربه گفته اشرف غنی، طالبان درواقعۀ انتحاری جلال آباد دست نداشتند ولی در واقعه بدخشان وسربریدن انسان های بی گناه که در دفاع از وطن شان، کمر بسته بودند دست داشتند،خود طالبان مسوولیت این عمل شنیع  را به افتخار پذیرفتند .  پس فرق درکجاست ؟

برای جنایت کاران وتروریستان، هیچ گونه تفاوتی ندارد ، که مربوط به کدام سازمان و گروهی باشند، هر سازمان و گروهی که بیشتر برای شان پول داد، به همان دسته می پیوندند . کاملا روشن وهویداست، که تروریستان ، بیرق سفید طالبان را پائین می آورند وبیرق سیاه داعش را بر بالای سرخود می آویزند. یعنی دیروز به نام طالبان به امر "آی اس آی" پاکستان از کشتن  مردمان بی گناه دریغ نمی کردند وامروز به هدایت  به اصطلاح دولت اسلامی " خلیفه  البغدادی " وبه نام داعش دست به جنایت غیر انسانی می زنند .

 اشرف غنی دریک سخنرانی خود، از طالبان خواست تا درزیر بیرق افغانستان، آمده واز جنگ وخونریزی دست بکشند، در غیر آن با علما ی افغانستان مشوره کرده، درزمینه  مقابله با مخالفین اقدام جدی صورت خواهد گرفت .  آقا ی اشرف غنی فراموش کرده حکومتی که در راس آن توسط جان کری قرار گرفته است، بنام حکومت اسلامی افغانستان مسما می باشد، شاید رئیس جمهور در اسلامی بودن حکومتش شک دارد که، بازهم علمای اسلامی را می طلبد و از ایشان فتوا می خواهد  .

در هفته گذشته مردم افغانستان بعد از هفت ماه تاخیر،  چانه زنی ها بین رهبران حکومت متقلب افغانستان یعنی اشرف غنی و داکتر عبدالله  شانزده تن نامزد وزیران راتعیین وتوانستند که  از پارلمان افغانستان رای اعتماد کسب کنند . گرچه گفته شد که در شمارش آرا و زیر زدن رای، توسط  هئیت اداری پارلمان، و نرسیدن سند دو تابعیتی آقای باری جهانی  جارو جنجالی  در بین وکلا صورت گرفت، ولی بالاخر حکومت از حالت سرپرستی نجات یافت.  این که درصد روز آینده که رئیس جمهوری برای وزرا تعیین کرده ، تا راپور فعالیت های کاری شانرا تهیه نمایند ، چه تغییراتی در وزارت خانۀ های مربوط شان می آورند از امکان بدور خواهد بود  زیرا وزرا در طول صد روز نمی توانند چار اطراف شانرا بلد شوند چه رسد به  فعالیت های کاری شان .

..........................................................................

 

 

 

 عتیق الله نایب خیل   ــ استرالیا

 

سلطان علی کشتمند؛ زندان دیدهً "فراموشکار"

 

 (1)

 

 

مدت ها قبل که خاطرات زندان را مرور و بازنویسی می کردم، کتاب آقای سلطان علی کشتمند (خاطرات سیاسی و رویدادهای تاریخی) به دستم رسید. از آن جا که ایشان نیز زندان دیده و مدت های مدیدی شخص دوم مملکت و از افراد تاًثیر گذار بر سیر وقایع بوده، مانند هر علاقمند دیگر به مسایل تاریخ افغانستان، کتاب را با علاقمندی خواندم؛ و لازم دیدم ملاحظاتم را پیرامون آن ضمیمهً خاطرات زندان سازم. اما، آن یادداشت ها به همان صورت باقی ماندند و فرصت نوشتن میسرنشد و خاطرات زندان نیز هنوز روی انتشار ندیده اند؛ و چون با آماده ساختن آن برای چاپ هنوز فاصلهً زیادی باقیست؛ قسمت پیوست را زودتر آماده ساختم و به هفته نامه وزین افق ارسال کردم.

 

نقد و نظری که پیرامون کتاب آقای سلطان علی کشتمند میاید، از انگیزهً پاکیزه نگه داشتن حقایق و دادن پاسخ با وجدان به تاریخ ناشی می شود. از آن جا که نویسندگان و منتقدین بسیاری پیرامون آن نوشته و زوایای مختلف آن را به نقد کشیده اند؛ من ضرورت تکرار آن ها را منتفی می دانم. تنها به قسمت های کوچکی از آن می پردازم؛ که به نحوی با زندان و خاطرات آن و مسایل امنیتی پرداخته شده است.

مطالعه کتاب آقای سلطان علی کشتمند سبب شد که  یک باردیگر، خاطرات ایام زندان مقابلم قرار گیرند. خاطراتی که شاید جزء لاینفک زندگی من باشند. همانطور که آقای کشتمند و کسان دیگری که روزگاری را در زندان پلچرخی یا آن جهنم روی زمین به سر برده اند؛ نمی توانند خاطرات خود را از یاد ببرند .

 گرچه عذاب و شکنجهً زندان (به احتمال زیاد ابزار و شدت آن فرق داشته است) برای من وکشتمند، مشترک بوده است، ولی درسی که از آن می گیریم بسیار متفاوت است. برداشت ها و ریشه یابی آن هم فرق دارد. او دلیل اختناق سیاسی بعد از کودتای ثور را در غصب قدرت و خصلت استبدادی حفیظ الله امین می بیند؛ و بناء" اعتقاد دارد که با قتل امین، استبداد نیز خاتمه پذیرفت. از نظر من علت  استبداد حاکمیت دولت کودتا، چه قبل از شش جدی و چه بعد از آن، را باید در سیستم حاکمیت تک حزبی و ایدئولوژی حاکم بر آن، که هیچ گونه دگراندیشی را بر نمی تافت؛ و انحصار قدرت و عدم اعتقاد به دموکراسی جست و جو کرد. ادعای ختم استبداد بعد از حفیظ الله امین نیز مضحک به نظر می رسد.

آقای کشتمند درفاصلهً زمان کوتاه پس ازآزدی اش از زندان، برضد اِعمال شکنجه کاری نکرد. برخلاف، صدراعظم نظامی شد که به ابعاد شکنجه افزود. 

 اما ذهن من همواره سنگینی آن روزهای بد و دشوار را در خود حمل می کرده است. اما ایکاش! برعکس آن اتفاق می افتاد؛ من فراموش می کردم و کشتمند به یاد می داشت و درس می گرفت. میاموخت که شکنجه دادن انسان ها به علت داشتن عقیده و فکر و حذف فزیکی آن ها دیگر مردود باشد. آن درس برای او می توانست به سرنوشت زندگی هزاران هموطن من وکشتمند تاثیرمستقیم داشته باشد. گرچه زندانی شدن او در زمان تره کی – امین، افتخاری برایش بار نمی آورد، زیرا او در دفاع ازمردم و یا در دفاع از آزادی و دموکراسی زندانی نگردیده بود. اختلافات درون حزبی و کشمکش قدرت میان جناح های درون حزب، پای اورا به زندان کشانیده بود؛ اما بازهم مزۀ تلخ زندان را چشیده است.

کشتمند درششم جدی سال 1358 خورشیدی، با سقوط حفیظ الله امین به وسیلهً روس ها و انتقال قدرت به جناح پرچم حزب دموکراتیک خلق افغانستان، از زندان رها شد؛ و الی سقوط دولت به دست مجاهدین، دیگر یادی از زندان و زندانی و زندان بان نکرد. و این زمانیست که زندان پلچرخی باز هم دهن گشوده بود، انسان می بلعید و هزاران هموطن من و کشتمند را در سلول های وحشتناک خود جا داده بود. اما اوعضویت خویش را در بیروی سیاسی کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق افغانستان بازیافت و به حیث معاون شورای انقلابی، معاون صدراعظم و مدت های مدیدی هم به حیث صدراعظم در راس قوه اجرائیه و شخص دوم مملکت بود و درتصمیم گیری ها، عملکردها و سمت وسوی حرکت دولت نقش اساسی داشت.

"خاطرات سیاسی و رویدادهای تاریخی" در 1083 صفحه درسه جلد و دو کتاب، با قطع و صحافت خوبی به چاپ رسیده و نویسنده، با نثر سلیس و روان، وقایع و رویدادهای چند دههً اخیر تاریخ کشور را، الی سقوط حاکمیت حزب دموکراتیک خلق افغانستان، به بررسی گرفته است و قسمت هایی هم به چشم دیدها از شرایط زندان، درقبل از شش جدی 1358 و شکنجه هایی که به وسیله "اگسا" و "کام" در حق او روا داشته شده اند، می پردازد.   

توقع داشتم در 1083 صفحهً کتاب ذکری هم درمورد "خاد" و شیوه های بکاربرد شکنجه توسط آن سازمان مخوف و یا زندان پلچرخی، در بعد از ششم جدی 1358، هم بیابم. ولی این انتظارم تا صفحات پایانی کتاب هم برآورده نگردید. جا داشت که نویسنده، اگر نه به عنوان عضو حزب دموکراتیک خلق افغانستان که برای حزب خویش تاریخ می نویسد، منحیث زندان دیده و شکنجه شده، از تکامل "اگسا" و "کام" به "خاد" ذکری به عمل میاورد که نیاورد، و در نوشته های قبلی و بعدی اش نیزکه صورت انتشار به خود گرفته اند، ذکری از "خیر" "خاد" به عمل نیامده است و این خود کوششی است در جهت سرپوش گذاشتن به آن و عملکردهایش. اگر خواننده یی ناآگاه به مسایل و اوضاع افغانستان، این کتاب را مطالعه کند، شاید تصورنماید که با ازبین رفتن حفیظ الله امین دیگر هیچ دستگاه و تشکیلات امنیتی در افغانستان وجود نداشته است؛ و این همان چیزی است که کشتمند ناگفته در پی ثبوت آن است. در حالی که بعد از تجاوز روس ها این سازمان استخباراتی چنان عریض و طویل گردید که به طورمثال بودجهً مصارف "قره وانهً" ده ها هزارزندانی سیاسی در زندان های تحت حاکمیتش به امضای کشتمند می رسید. همان "قروه وانهً" که کشتمند نیز از خوردن آن بی نصیب نمانده بود. افزون بر آن، فعالیت های جنایتکارانهً "خاد" بخشی از تاریخ جدایی ناپذیرحزب دموکراتیک خلق افغانستان را احتوا می کند؛ و تلاش و کوشش در توجیه جنایات آن و یا با خاموشی مهر تایید زدن به آن، کوشش برای پنهان کردن آفتاب با دو انگشت است. یا این که ذکر نام آن عرق شرم بر پیشانی خاطره نویس می نشاند؛ عطایش را به لقایش می بخشد و به خاموشی پناه می برد. 

 

 

انگیزهً سکوت

سکوت درمورد کارنامه های "خاد" برای کسانی که در مورد تاریخ چند دههً اخیر، و مخصوصا" چهارده سال حاکمیت رژیم کودتا، می نویسند، مانند یک کارتون بدون شرح است. پذیرفتنی نیست که کسی در 1083 صفحه خاطره نویسی، آن هم از یک دورهً پر تلاطم تاریخ کشور، تا حدی بی خبر و بی تفاوت باشد که حتی ذکری هم از خاد بعمل نیاورد. زیرا فعالیت چهارده سال حاکمیت حزب دموکراتیک خلق چنان با فعالیت آن گره خورده است که نمی توان یکی را از دیگری جدا کرد.

آقای کشتمند به دلیل این که "مسایل امنیتی و نظامی" را درکتاب خاطرات خویش مطرح نکرده و از قبل به این موضوع آگاهی داشته است که ذهن خوانندهً آگاه خواه مخواه به آن سوالات ره می برد، با یک نه و صد آسان و با پیشداوری خواسته است زمینهً طرح چنین سوالاتی را از خواننده بگیرد. بناءً به روایت غیرواقعی متوسل می شود و داستان مضحکی را سرهم بندی می کند که گویا بعد از رهایی از زندان، برای قبول مسئولیت پُست های دولتی، به گفتهً خودش، دو پیشنهاد در برابر ببرک کارمل قرارمی دهد: "یکی اینکه ازمن نخواهد که هیچگونه وظیفه و مداخله ای در امور نظامی و امنیتی داشته باشم و بگذارند که صرف در امور اقتصادی و اجتماعی کشور درارتباط به انجام کمک و خدمت معینی به مردم رنجدیده کشور کار نمایم ... در مجموع این سالها من در امور نظامی و امنیتی مداخله و صلاحیتی نداشتم و صرف در برخی موارد معین که نمایندگان گروه هائی از مردم کشور نزد من مراجعه می کردند، مشوره هائی در جهت کمک به ایشان به ارگانهای نظامی و امنیتی ارائه میکردم که غالباً مورد اجرا قرارمیگرفت." و برای این که به خواننده قبولانده باشد که راست می گوید پیشنهاد دوم را نیز به آن می افزاید: "پیشنهاد دوم من این بود که درباره کارمندان حزبی، دولتی و نظامی سابق باید برخورد جداگانه برپایه ارزیابی دقیق از صلاحیتها و مسئولیتهای فردی ایشان صورت گیرد و نه اینکه، باصطلاح کار را ساده ساخت و چنین قضاوت کرد که چون امین بد بود، پس کلیه همکاران رژیم بد اند و باید رد شوند." (یادداشتهای سیاسی و رویدادهای تاریخی صفحه 632).

همچنان به قسمتی از مصاحبهً شان با آقای حامد قادری، گردانندهً تلویزیون "از لاس انجلس تا کابل" به تاریخ 4 نومبر سال 2006 توجه نماهیم: "اگرچه مسایل امنیتی و نظامی جزء وظایف من نبود، اما در هر حال باید گفت که هر دولتی برای خود مقامات دادستانی و دادگاه ها و زندان ها دارد و متخلفین از قوانین کشوری را مورد پرسش قرار می دهد و در افغانستان سال های هشتاد نیز چنین بود. ممکن است در جریان کار و بازجویی ها و غیره اشتباهاتی رخ داده باشد." و چند سطر بعد می افزاید: "همه می دانند که مسئوولیت فردی است و از لحاظ حقوقی در مورد دولت افغانستان در سال های هشتاد نمی تواند مسئولیت جمعی وجود داشته باشد".

آقای سلطان علی کشتمند یا به هوش خوانندهً کتابش توهین می کند یا بر زخم های خونین مردم نمک می پاشد. مثل آن که نه رئیس شورای وزیران، بلکه رئیس اتحادیه قالین بافان و یا رئیس کدام موسسهً خصوصی و غیر سیاسی بوده باشد.

حتی در چنین صورتی نیز، که ایشان در مسایل امنیتی و نظامی مداخلهً نداشته اند، برگهً برائت و بی گناهی به دست شان نمی رسد. شرایط و اوضاع مملکت، و مخصوصا" وحشت آفرینی خاد، حتی درساده ترین و بی خبر ترین فرد کشور نیز، عکس العملی را بر می انگیخت. اما آقای کشتمند حتی از همان ساده ترین عکس العمل نیز ابا می ورزید. افزون بر آن، اگرمشوره های ایشان در "برخی موارد معین" به ارگان های نظامی و امنیتی مورد اجراً قرار می گرفت؛ هرخواننده یی حق دارد این پرسش را مطرح نماید که چرا این مشوره ها در مورد کاهش تعداد زندانی ها و اعدامی ها داده نمی شد. بحث یک نفر و دو نفر نبود، جان هزاران نفر گرفته شد، ولی صدراعظم مملکت به مسایل امنیتی نمی پرداخت! واقعیت این است که این دورهً تاریخ حزب چنان لکهً ننگی بر پیشانی تک تک رهبران آن است که حتی بخود جراًت نمی دهند نامی از خاد ببرند. اما، کشتمند به خوبی می داند که در سال های دهه هشتاد جنایات بسیاری صورت گرفته است، که نه جراًت قبول آن را دارد و نه جراًت رد آن را. ولی از یک طرف آن ها را مسئولیت فردی افراد می داند و از قبول مسئولیت شانه خالی می کند، واز طرفی هم از آن مسئولین نام نمی برد و به این اکتفاء می کند که بگوید ممکن است اشتباهاتی رخ داده باشد. این در حالیست که هر کودک دبستانی نیز به خوبی می داند که حفاظت از شهروندان یک کشوراز وظایف اصلی دولت هاست که صدراعظم شخص دوم آنست، و اگر دولتی ادعا نماید که وظیفهً حفاظت از شهروندان را، بنابرهر دلیلی، به عهده ندارد، مشروعیت خویش را زیر سوال می برد. اگر آن ها اشتباه بودند، پس نمی دانیم جنایت چیست و دیگر چه چیزی باید انجام داده می شد که جنایت نامیده شود. افزون برآن، کشتمند حتی "اشتباهات" را با ذکرکلمهً "ممکن" زیرسوال می برد و می گوید: "ممکن است در جریان کار و بازجویی ها و غیره اشتباهاتی رخ داده باشد." اما، ای کاش آقای کشتمند اندکی هم در مورد پی آمدهای خونین آن اشتباهات می نوشت. چه جفای نابخشودنیست که قتل هزاران فرزند این آب و خاک در زندان ها "اشتباه" خوانده شود. باید به وجدان کسانی که این چنین "اشتباه" می کنند و به آنانی که روی آن اشتباهات آب تطهیر می ریزند آفرین گفت!

 بازداشت ها و قتل های خودسرانه، شکنجه و بدرفتاری و مجازات های تحقیر آمیز در شکنجه گاه ها و زندان های رژیم، محروم کردن متهم ازحق محاکمه علنی و عادلانه، نقض حریم خصوصی و خانوادگی افراد و صد ها مورد دیگر نقض صریح حقوق بشر از مواردی اند که همه شاهد آن ها بودیم و آن وقت هم صدراعظم کشور بیاید و بگوید که مسایل امنیتی و نظامی جزً وظایف من نبوده است و آن موارد را مسئولیت فردی افراد بداند، و به این ترتیب، و خیلی زیرکانه، دیگرانی را که به مسایل امنیتی و نظامی سروکار داشته اند مقصر، و خود را بی گناه جلوه دهد و اسمی هم ازعاملین جنایت ها نبرد.

نمی دانم آقای سلطان علی کشتمند چه تفاوتی بین "اگسا" و "کام" و "خاد" می بیند که گاهی هم لزوم یادآوری از جنایات آن را ندیده است. اگر بتوان افراد عامی را ازین بابت عفو کرد، آقای کشتمند در آن ردیف نیز قرار نمی گیرد. او با گذشتاندن هفده ماه، همین که از زندان امین جان به سلامت برد و در مقامات بالای دولت قرار گرفت، دیگر فراموش کرد که در شکنجه گاه ها و بیدادگاه های رژیم چه می گذرد. در حالی که هزاران تن از هموطنان من و کشتمند، به "جرم" اندیشیدن به کونهً دیگر، در پشت دیوارهای سر به فلک کشیدهً زندان مخوف پلچرخی از گرسنگی و صدها مصیبت دیگر محیط زندان رنج دوری از فامیل و عزیزان خویش را می کشیدند و چیغ و فریاد زندانی، حین شکنجه های قرون وسطایی، گوش فلک را کر می کرد، آقای سلطان علی کشتمند نمی خواست با شنیدن اخبار مربوط به زندان ها، راحت و آرامش اش برهم بخورد.

شواهد نشان می دهد که حتی مورد دوم شرط گذاشتن آقای کشتمند در برابر کارمل نیز صحت ندارد. زیرا اسدالله سروری، کسی که در زندان مسئول شکنجه کردن کشتمند بود، در بعد از شش جدی در موقف بالاتردولتی نسبت به کشتمند قرار گرفت، و این نشان می دهد که این روس ها بودند تصمیم می گرفتند چه کسی باشد و چه کسی نباشد، نه کشتمند و رفقا.

با مراجعهً مجدد به قسمتی از همان مصاحبه کشتمند با آقای حامد قادری توجه نماهیم که چه گونه با زیرکی از ذکر نام اسدالله سروری خودداری می ورزد: "پرچمی ها به تاریخ 6 جدی 1358 که مصادف به آخرین روزهای سال 1979 میلادی است، قدرت سیاسی را به دست گرفتند و این حادثه با اقدامات نیروهای نظامی اتحاد شوروی سابق که از چندی قبل پیوسته وارد افغانستان می شدند، همراه بود... پرچمی ها متشکل از مردان و زنان مبارزی بودند که از دوسال گذشته درسازمان های مخفی در تحت رهبری کمیته شش نفری اختفاء متشکل شده بودند که در راًس رهبری کمیته مخفی، ظهور رزمجو قرار داشت. همچنان بخشی از خلقی های مخالف حفیظ الله امین در تحت رهبری سید محمد گلابزوی، محمد اسلم وطنجار، شیرجان مزدوریار و دیگران با پرچمی ها متحد شدند و هردو یکجا با کمک قوای اتحاد شوروی سابق رژیم امین را سرنگون کردند."

آقای سلطان علی کشتمند، با ظرافت مخصوص به خودش، خواسته است مهارتش را در وارونه سازی حقایقی به رخ بکشد که هم منکر واقعیات تاریخی نگردد که همه از آن مطلع اند و انکار از آن ناممکن است، و هم به نیروهای نظامی شوروی سابق نقش کمکی قایل شود و نه تعیین کننده. زیرا دانسته نمی شود که در حمله به قصر ریاست جمهوری حفیظ الله امین چند تا پرچمی شامل بودند و به اتکای کدام نیروی نظامی و توده ای خود او را سرنگون ساختند؟!

از ذکر نام اسدالله سروری هم در آن گروه چهارنفرهً خلقی ها (گلابزوی، وطنجار، مزدوریار و اسدالله سروری) خودداری ورزیده، زیرا حد اقل درمورد جنایتکار بودن او اجماعی وجود دارد و هیچ کسی، به شمول پرچمی ها، نمی توانند منکرجنایاتش باشند که مایهً شرمساری حتی برای کسانیست که زمانی در پهلویش بوده اند که شامل حال آقای کشتمند نیز می گردد؛ و این همان شخصیست که در فردای مرحلهً نوین و تکاملی انقلاب ثور! در پهلوی کارمل و آقای کشتمند در تلویزیون دیده می شد.

ذکر این نکته نیز جالب خواهد بود که در سال 1359 هیاًتی به زندان پلچرخی آمد که شامل جنرال رفیع، داکترنجیب، رئیس خاد، و سلطان علی کشتمند رئیس شورای وزیران بود. عده یی از زندانیان خوش باور در آن زمان دچار این توهم گردیدند که چون سلطان علی کشتمند و جنرال رفیع مدتی را درین جا زندانی بوده اند، شاید به مسئولین در بهترشدن شرایط زندان دستورهایی بدهند. بعد چند روز نتیجه را دیدیم و شرایط زندان به مراتب سخت تر و بدتر از قبل گردید. اگر مسایل امنیتی به ایشان مربوط نمی گردید نمی دانم چرا زحمت آمدن به زندان را به خود داده بود. یا هم بدتر شدن شرایط زندان نتیجهً رهنمود های عالمانهً جناب کشتمند به مسئولین زندان بود. زیرا از تجربهً چندین ماه سپری کردن درزندان آموخته بود که چه گونه شرایطی را بوجود بیاورد که زندانیان بیشتر از پیش شکنجه شوند.

.....................................................................................................................................

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
استفاده از مطالب رنگین با ذکر ماخذ آزاد است © Rangin